maart 2017

Michaël Nieuwesteeg, directeur van het Nederlands Verpakkingscentrum:

‘Vleesproducenten lopen een gestapeld imagorisico’

Vlees wordt regelmatig met argwaan bekeken. Zo zullen er altijd discussies rond dierenwelzijn plaatsvinden. In ieder stukje vlees zijn bovendien een grote hoeveelheid energie en andere resources gestopt. Daarom is het ‘vleselijk’ zonde als dit vanwege een inferieure verpakking ongegeten moet worden weggegooid. Ook zullen vleesverpakkingen met een overbodige hoeveelheid plastic de negatieve beeldvorming rond vlees alleen maar versterken. Als producenten niet zorgvuldig omgaan met hun vleesverpakkingen, lopen zij daarom een gestapeld imagorisico. Deze waarschuwing komt van Michaël Nieuwesteeg, directeur van het NVC Nederlands Verpakkingscentrum, de ketenvereniging op verpakkingsgebied waarbij meer dan 550 retailers, producenten, verpakkingsleveranciers, designbureaus, testinstituten en verpakkingsdrukkerijen zijn aangesloten. Meat&Co. vroeg Michaël Nieuwesteeg wat in zijn ogen de belangrijkste verpakkingsuitdagingen voor producenten zijn.

Hoe luidt NVC’s definitie van het begrip ‘verpakken’?
Michaël Nieuwesteeg: „Twintig jaar geleden heeft het NVC zichzelf de vraag gesteld: wat is verpakken nou eigenlijk precies? Iedereen had én heeft namelijk zijn eigen idee over wat de begrippen ‘verpakkingen’ en ‘verpakken’ inhouden en waarvoor deze dienen. Uiteindelijk is het NVC met een definitie gekomen: verpakken is de activiteit van het tijdelijk integreren van een externe functie en een product om het gebruik van een specifiek product mogelijk te maken. Naar mijn overtuiging zijn we na al die jaren nog steeds niet aan een herdefinitie toe.”

Kunt u deze definitie toelichten voor de vleesindustrie?
MN: „Het primaire doel van een verpakking, zoals een tray met een absorptiepad of een skinverpakking, is om het gebruik en de consumptie van het stukje vlees mogelijk te maken. Dit is alleen mogelijk door het vlees en de verpakking tijdelijk met elkaar te integreren. Alleen dán heeft deze meerwaarde. In tegenstelling tot alle mooie verhalen van verpakkingsontwerpers gaat het bij een verpakking in eerste instantie niet om een mooi grafisch design dat eruit springt in het supermarktschap. Het is leuk als een qua design onderscheidend vleesproduct aan de consument wordt verkocht. Maar als hij of zij deze uiteindelijk niet gemakkelijk open krijgt of de inhoud ontevreden weggooit, dan vervalt de meerwaarde.”

Beseffen bedrijven voldoende wat verpakken eigenlijk is?
MN: „Als NVC-directeur ga ik van verpakkingscongres naar verpakkingscongres in binnen- én buitenland. Als ik de daar aanwezige deskundigen vraag wat verpakken is, weten zij het goede antwoord nooit. De verpakkingsproducent kwalificeert verpakken als een manier om producten te transporteren, de vleesproducent benoemt het verkopen van zoveel mogelijk producten als voornaamste verpakkingsdoel en de verpakkingsontwerper vindt het design het allerbelangrijkste. Zij realiseren zich onvoldoende dat we verpakken om tijdelijk meerwaarde toe te voegen aan het product. Twee belangrijke verpakkingselementen met meerwaarde zijn het goed houden van het vlees en het overbruggen van de afstand van producent tot consument.
Een fundamenteel onderdeel van het vleesverpakken is dat, na het realiseren van het primaire doel – de consumptie van een vleesproduct – per definitie een lege tray overblijft. En dan komen begrippen als duurzaamheid en hergebruik om de hoek kijken.”

Besteden zij genoeg aandacht aan deze verpakkingselementen?
MN: „Ik bemerk dat in diverse industriële sectoren, waaronder de vleesindustrie, er de laatste jaren een toenemende aandacht is voor diverse aspecten van verpakken. De vleesindustrie houdt zich echter logischerwijs vooral bezig met haar hoofdactiviteit: het produceren van vlees. Het bewustzijn rond verpakken zou moeten worden vergroot. Voor spelers in het vlees heb ik een belangrijke waarschuwing: mensen pas op: vlees wordt regelmatig met argwaan bekeken. Zo zullen er altijd discussies rond dierenwelzijn plaatsvinden. In ieder stukje vlees zijn bovendien een grote hoeveelheid energie en andere resources gestopt. Daarom is het ‘vleselijk’ zonde als dit vanwege een inferieure verpakking ongegeten moet worden weggegooid. Ook zullen vleesverpakkingen met een overbodige hoeveelheid toegepast verpakkingsmateriaal in de vorm van plastic, metaal en papier de negatieve beeldvorming rond vlees alleen maar versterken. Als producenten niet zorgvuldig omgaan met hun vleesverpakkingen, lopen zij daarom een gestapeld imagorisico.”

Wat zijn de belangrijke verpakkingstrends waarop spelers in de vleesindustrie moeten inspelen?
MN: „Er zijn drie trends te onderscheiden. Trend één wordt gevormd door het gebruik en het eerste gebruiksmoment van vlees, de tweede trend is het tegengaan van foodwaste. De derde trend is de  thuisbezorging in het kader van de  e-commerce. De eerste vraag die bij verpakken moet worden gesteld is hoe consumenten hun vlees het liefst eten: uit blik, gedroogd, met zout geconserveerd of vers? In de verpakking kan een stukje vlees voor enige tijd vers worden gehouden. Moet het bijvoorbeeld MAP worden verpakt of in een skinverpakking worden gedaan die een tweede huid vormt rond het product? Vervolgens gaat het om de eerste confrontatie van consumenten met het verpakte vlees, het eerste gebruiksmoment. Vleesverpakkingen schieten op dit punt dikwijls tekort, doordat deze moeilijk te openen zijn. De lipjes van een vlees- of vleeswarenverpakking scheuren direct kapot en consumenten zetten noodgedwongen hun mes in het vlees om een strakke skinverpakking open te krijgen. Het NVC houdt zich momenteel bezig met een project rond accessible design, onder meer voor de vleessector. Centrale vraag is hoe je het gebruiksgemak van een verpakking kunt combineren met de consumptie van een verantwoord stukje vlees. Een ander belangrijk thema is de hersluitbaarheid van verpakkingen, bijvoorbeeld voor fijngesneden plakjes broodbeleg.”

Kunt u de foodwaste-trend verduidelijken?
MN: „Vlees is één van de belangrijkste foodcategorieën als het gaat om het foodwasteprobleem. Zoals eerder gezegd, kunnen we vaststellen dat aan elk lapje vlees de nodige resources ten grondslag liggen. Mede daarom moet er op verpakkingsgebied alles aan worden gedaan om te voorkomen dat vlees niet wordt opgegeten of dat teveel ongegeten vleesresten worden weggegooid. Door je als producent de vraag te stellen wanneer, onder welke omstandigheden en in welke hoeveelheden consumenten vlees eten, kan de foodwaste worden teruggedrongen. Te grote portieverpakkingen kunnen ertoe leiden dat consumenten óf te veel vlees eten of veel vlees onaangeroerd laten. Er is natuurlijk niks tegen een lekkere grote quarter pounder, als een consument deze helemaal opeet. Op de consumentenbehoefte afgestemde portiehoeveelheden zijn belangrijk. Verder is de communicatie op de verpakking richting consumenten van belang, onder meer als het gaat om de houdbaarheid. Recent GfK-onderzoek wijst uit dat veel consumenten niet weten wat de THT-aanduiding (ten minste houdbaar tot, red.) en de TGT-aanduiding (te gebruiken tot, red.) op een verpakking precies betekenen. Hierdoor gooien zij vleesproducten en andere voedingsmiddelen weg die nog prima kunnen worden geconsumeerd. De industrie moet misschien nadenken over een andere communicatie op dit vlak.”

Welke aspecten spelen een rol bij thuisbezorging?
MN: „ Thuisbezorging doet steeds meer zijn intrede in de vleeswereld. Bij thuisbezorging is de manier van het bewaren en verpakken van vlees belangrijk. De eerste bewaartrend is ‘kan niet kapot, gaat niet kapot’, ofwel vlees in blik. In blik kan vlees probleemloos en zonder productschade door de normaal gesproken toch vrij ingewikkelde vlees supply chain worden geloodst. Vlees in blik kan zo in een bestelbus worden vervoerd. Bewaartrend nummer twee is diepgevroren vlees. Een partij die de thuisbezorging van diepgevroren vlees op dit moment uitstekend aanpakt, is Okvlees.nl. Via PostNL wordt het biologische vlees van Okvlees.nl diepgevroren in een te recyclen doos naar consumenten verzonden. Vóór 14.00 uur besteld vlees wordt de volgende dag afgeleverd. De meest bewerkelijke bewaarvorm bij thuisbezorging is ‘vers’. De belangrijkste uitdaging is om het verse vlees zo snel mogelijk thuis te bezorgen. En waarom dan niet kant-en-klaar in een verpakking met een afzonderlijk bijgesloten, gepasteuriseerd sausje erbij?
Uiteindelijk zorgt vooral de verpakking ervoor dat vlees in de juiste hoeveelheid en op het juiste moment bij consumenten terechtkomt.”

Wat zijn actuele voorbeelden van verpakkingsoplossingen uit de vlees- of foodindustrie, die inspelen op één van de drie genoemde trends?  
MN: „Vier jaar geleden heeft Dampack International de BeeMagicTray ontworpen. Dankzij deze innovatieve tray voor MAP-verpakkingen is de traditionele absorptiepad overbodig. De BeeMagicTray werkt met een mono-geperforeerde film, die geplaatst is boven de bekende honingraatbodem van een vleestray. De geperforeerde film zorgt voor minder vochtverlies, doordat er geen absorptiematerialen worden gebruikt die een zuigeffect hebben op het verpakte product. Met de BeeMagicTray won Dampack International in 2014 De Gouden Noot, de tweejaarlijkse wereldwijde verpakkingsinnovatiewedstrijd. Het product wordt deze maand op de markt gebracht. Geweldig dat een middelgroot bedrijf als Dampack zo’n mooie innovatie bedenkt.
Een verpakkingsinnovatie uit de kaaswereld is All-in one Fondu van kaasproducent Emmi. Het gaat om een complete kaasfondueset, die bestaat uit een metalen schaal met een kant-en-klare kaasfondue met een aluminium seal en een warmhouder inclusief waxinelichtje. Met dit verpakkingsconcept speelt Emmi optimaal in op het door consumenten gewenste gebruiksmoment. De All-in one Fondu was één van de finalisten van De Gouden Noot 2016.”

Trefwoordenlijst

NVC

Reacties op dit artikel

© Copyright - Meat & Co - created by Dokwerkers | Crossmedia